Just a Bad Day, Not A Bad Life!

Είναι γύρω στις 2 το βράδυ και σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε και η τελευταία!

Σκέφτεσαι πως άρχισε η μέρα σου και πως είσαι τώρα, και λες κάθε χθες και καλύτερα.
Ξύπνησες, έβρεχε, βιαζόσουν, γλίστρησες, έπεσες, είδες λίγο ''αιματάκι'' στο γόνατο, λες δε θα είναι τίποτα ας πάω στη σχολή που έχω και εργαστήρια. Περπατάς λίγα μέτρα (με το ζόρι), νιώθεις ο,τι δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου αλλά συνεχίζεις. Πάντα συνεχίζεις όσο χάλια και να είσαι.
Τελικά αυτό το ''αιματάκι'' στο πόδι δεν ήταν μια γρατσουνιά αλλά ένα πολύ άσχημο χτύπημα που σε οδήγησε λίγες ώρες μετά στο νοσοκομείο και σου έδωσε και 5 ράματα δώρο καθώς και δυο βδομάδες κουτσαμάρας, πόνου και επανάληψη της φράσης ''έκλαψα λίγο αλλά έκατσα''. Τελικά κοιμάσαι επιτέλους (παρόλο που ρωτάς και ξαναρωτάς: γιατί το έπαθα τώρα αυτό γαμώ την τύχη μου?).

Αλλά μέσα σε αυτές τις δύο εβδομάδες εσύ τι έκανες? Σκεφτόσουν. Παράξενο. Σκεφτόσουν (στις αρχές της δεύτερης εβδομάδας) τι τυχερή που είσαι που άρχισες να περπατάς και πάλι και μπορείς να πας μέχρι το μπάνιο χωρίς να ουρλιάξεις επειδή πόνεσες. Ναι! Είσαι πάρα πολύ ευτυχισμένη ξαφνικά και χαμογελάς με την μικρή ατυχία που σε έκανε να εκτιμήσεις τι τυχερή που είσαι γενικά. Για την υγεία σου που επανήλθε, για την ειρήνη, για τον ήλιο, για το σπίτι σου, για τον αδερφό σου, για τους γονείς σου, γιατί θα ξαναχορέψεις αργά ή γρήγορα, γιατί θα ξανακάνεις τις φίλες σου να κλάψουν από το γέλιο επειδή λες χαζομάρες, θα ξαναπάς στη σχολή σου να κάνεις αυτό που επέλεξες, θα ξαναβγείς και καμιά βόλτα, θα ξαναπάς στο γυμναστήριο να λιώσεις!

Τελικά από μια ατυχία καταλαβαίνεις τι τυχερή που είσαι που τα έχεις όλα αυτά. Οπότε περισσότερο καλό σου έκανε παρά κακό (αν εξαιρέσεις την όχι και τόσο όμορφη καινούργια σου ουλή).

Όλα αυτά μέχρι να περάσουν άλλες δύο εβδομάδες και να αρχίζεις πάλι να βλέπεις τι σου λείπει. Εκείνο το τέλειο φόρεμα, εκείνο το αγόρι που σε πόνεσε λίγο παραπάνω, μια παλιά φίλη που πάνω κάτω σε έχει χεσμένη, το τέλειο σώμα, τα τέλεια παπούτσια και εννοείται η υπερ-φανταστική τσάντα.

Ξέχασες πόσο ευγνώμων ένιωθες που απλά περπατούσες από το ένα δωμάτιο στο άλλο χωρίς να πονάς. Αλλά έτσι δε λένε τον πόνο τον ξεχνάς. Τον σωματικό γιατί ο άλλος ο ψυχικός επιστρέφει όπως η σκόνη στα έπιπλα. Και σιγά τον πόνο μωρέ μια χαρά είσαι, αντέχεις ακόμα, απλά πάρε δώρο στο μυαλό σου ένα ξεσκονόπανο για να κρατάει μόνο τα καλά και να μπορείς πάντα να χαμογελάς!

Αυτό θα πει είμαι κυρίαρχος του εαυτού μου. Δεν αφήνω να με καταβάλει τίποτα. Τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό!

Υ.Γ. Καλά Χρσιτούγεννα και καλές γιορτές. Να είστε με αυτούς που αγαπάτε και να ζείτε την κάθε στιγμή ξεχωριστά (κλεμμένο από τον μπαμπάκο μου αυτό)! *Θα είναι ωραίο το 2016!*

Υ.Γ.*2 Ετοιμάζεται η σελίδα του Mind Wars στο facebook! Stay tuned! It is coming soon! Very soon! xD 

Άκου και αυτό και χαμογέλα και λίγο: https://www.youtube.com/watch?v=J-8VCL4uSUc

DANGER : Εθιστικό ραδιόφωνο!

Έλα πες την αλήθεια σου τη σπάει και σένα που ακούς φωνές και διαφημίσεις στο ραδιόφωνο!
Αν ανήκεις σ'αυτή τη κατηγορία, τότε θα εθιστείς στο PLAY radio!!! Ένας web ραδιοφωνικός σταθμός με ξένες επιτυχίες χωρίς διαφημίσεις...κανονικό party! Ακούς ενώ ετοιμάζεσαι, ενώ κάνεις μπάνιο, ενώ μαγειρεύεις!!! Τσέκαρέ το!

http://www.playradio.gr/

Κράζεις;Και εγώ.

Όλοι οι κράχτες-Θεοί ξαφνικά βγήκαν και βάζουν σε ένα σακί όλους όσους άλλαξαν φωτογραφία προφίλ για την τρομοκρατική επίθεση της 13 Νοέμβρη στο Παρίσι. 

Ναι υπάρχουν τα άτομα που απλά ακολουθούν τη μάζα και αμελούν άλλα σοβαρά κοινωνικά φαινόμενα αλλά υπάρχουν και άλλοι που δεν το κάνουν. Άν γινόταν στη Ελλάδα θα σας πονούσε περισσότερο; 

Είπε κανείς ότι δεν τον πονάει η φτώχεια, οι μετανάστες, όλοι οι αθώοι νεκροί, και όλα τα άσχημα που γίνονται στον κόσμο και δεν παίρνουν τόση έκταση από τα media; Δεν ήξερα ότι έχετε ικανότητες ανάγνωσης της σκέψης όλοι εσείς που κράζετε.

Όλο αυτό μπορεί να σας φαίνεται υπερβολή και υποκρισία, μπορεί και να είναι (ποιά είμαι εγώ για να κρίνω;) αλλά υπάρχουν και εκείνοι που θέλουν να εκφραστούν με τον τρόπο τους. Ελευθερία έχουμε ποιοι είστε εσείς που θα μου πείτε πως να εκφραστώ; Καλώς ή κακώς κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε αλλά μπορούμε να έχουμε τη συνείδησή μας όσο καθαρή γίνεται. Είτε σημαίνει ότι θα γίνει μέσω facebook είτε εκτός facebook (μπορεί και τα δύο). Δεν έχετε δικαίωμα να γίνετε Θεοί και να πείτε τι είναι σωστό και τι όχι. Είναι ανθρώπινο δικαίωμα η ελευθερία έκφρασης και μπορείτε να εκφράσετε και εσείς γνώμες αλλά δεν μπορείτε να πείτε τι νιώθει ο καθένας. 

Είναι μια δημόσια ένδειξη συμπαράστασης για ένα συμβάν. Γιατί να το βγάλετε ξινό δηλαδή;

Υ.Γ. Σεβαστή η κάθε γνώμη μέχρι να φτάσει στα όρια της ψευτο-διδασκαλίας.

Υ.Γ.*2 Μπορεί να ξανά αρχίσω τώρα που δεν έχω την τρίτη λυκείου να με απασχολεί.

https://www.youtube.com/watch?v=M4C6cqo4EjY

~Αντι-κράχτης~

BElieve in YOUrself!

     Είσαι μόλις 16,17 ή 18 και καλείσαι να αντιμετωπίσεις και να αλλάξεις έναν κόσμο που κάποιοι άλλοι έφτιαξαν για σένα χωρίς να σε ρωτήσουν. Έναν κόσμο που στην περίοδο της εφηβείας αντί να σε βοηθά να καταλάβεις τι συμβαίνει με το σώμα σου, τη συμπεριφορά σου, τους γύρω σου και να σου προσφέρει κίνητρα και στόχους για να γίνεις άνθρωπος, σε επιβαρύνει με προβλήματα και σε ωθεί στον άκρατο ανταγωνισμό.

     Όταν είσαι 12 είσαι ευτυχισμένος χωρίς να το ξέρεις. Έχεις όλο το χρόνο που χρειάζεσαι για να ξεκουραστείς και να ξεδώσεις χωρίς όμως να το καταλαβαίνεις. Και ξαφνικά μπαίνεις στην εφηβεία. Νεύρα, σπυράκια, περιττά κιλά, αγόρια, διάβασμα, γονείς, έξοδοι και ατέλειωτες εσωτερικές αναζητήσεις είναι μόνο μερικά από αυτά που πρέπει να αντιμετωπίσεις. Είναι η περίοδος που ‘‘χάνεις τη μπάλα’’.

    Και αυτή η σκοτεινή περίοδος αμφιβολίας για τον εαυτό σου, η περίοδος των τσακωμών με τους γονείς για το ‘λίγο’ακόμη που ήθελες να κάτσεις έξω, η περίοδος που επειδή πετούσε μία τρίχα των μαλλιών σου το Σάββατο το βράδυ είναι λόγος για να σε παρατήσει ο Πέτρος από το Γ2, σε ακολουθεί μέχρι και τα 17 σου όπου προστίθεται και το βάρος των πανελλαδικών. Ξαφνικά πρέπει σε 9 μήνες να έχεις βγάλει την  τεράστια ύλη 6 ή 7 μαθημάτων ( ανάλογα με το μαζοχισμό σου ) 3-4 φορές προκειμένου να ‘’βγάλεις’’ όσα περισσότερα μόρια μπορείς όχι για να κάνεις το επάγγελμα που θέλεις στο μέλλον, αλλά για να ικανοποιήσεις τους γονείς και όλο σου το σόι, για να βρεις δουλειά γρηγορότερα από τους άλλους, για να ‘’ξεχωρίσεις’’ βρε αδελφέ!

    Ωστόσο σε όλα αυτά κανείς δε σε ρωτάει τι πραγματικά θέλεις να κάνεις, πως αισθάνεσαι, αν θέλεις να δώσεις πανελλαδικές…Έχοντας πλέον την εμπειρία σου λέω πως θα έρθουν στιγμές που θα νιώθεις πως πνίγεσαι, πως κανείς δε σε καταλαβαίνει, πως όλοι κοιτούν τον εαυτό τους, πως κανείς δεν είναι δίπλα σου, πως θα αποτύχεις, πως είσαι πιο άχρηστη και από τις μπάμιες και πως όλοι είναι καλύτεροι από εσένα!

     Η συμβουλή μου..? Απλά ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΣΕΝΑ. Κανένας δεν είναι καλύτερος από εσένα, ούτε όσοι πέτυχαν αυτά που θέλεις εσύ είχαν κέρατα. Πίστεψε στον εαυτό σου και κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς για να πετύχεις το στόχο σου. Φυσικά μην ξεχνάς και τον παράγοντα τύχη. Τέλος, μην ξεχνάς ότι και να ‘’αποτύχεις’’ δεν χάθηκε ο κόσμος. Αν δεν περάσεις εκεί που θέλεις μπορείς να ξαναδώσεις , να φύγεις έξω ή να πας στη σχολή που πέρασες η οποία μπορεί να αποδειχτεί καλύτερη από τον αρχικό σκοπό σου. Αν δεν σου κάτσει ο Πέτρος του Γ2 μην ξεχνάς και τον Κώστα του Γ4..! ;) Αν δεν χάσεις τα κιλά σου, μην ξεχνάς ότι είναι η γοητεία σου..! Και στην τελική ‘Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει’, που λένε και οι Γάλλοι. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πιστέψεις σε σένα..!!!

                                                                                                                                        

 Πρώτο guest και είναι το καταλληλότερο για το κλίμα των ημερών, μιας και περιμένουμε τα αποτελέσματα των πανελλαδικών, τα παιδιά της περσινής δευτέρας λυκείου ξεκινούν την πρώτη θερινή περίοδο της τρίτης λυκείου...αλλά και για όλους τους υπόλοιπους που υποδέχονται το καλοκαίρι του 2015! Ευχαριστώ πολύ την Ειρήνη Διγκόλη, φίλη και άτομο που θαυμάζω για την ''καθαρότητα'' και την ειλικρίνεια του, γιατί εκτός του ό,τι είναι στη ζωή μου και χαίρομαι πολύ γιαυτό... γιατί της ζήτησα να μου γράψει το άρθρο στις 7 το πρωί και στις 9 ήταν έτοιμο! Ειρήνη ευχαριστώ που μπήκες με το δεξί στα guest του blog!

Υ.Γ.Τα λέμε την άλλη εβδομάδα!

Άκου και αυτό : https://www.youtube.com/watch?v=rcPrviXZqzU

Stop Bullying!

Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, είπε ο Βίσμαρκ.
Ελευθερία είναι το δικαίωμα να πράττεις ό,τι δεν βλάπτει τον άλλον, είπε ο Λακονταίρ.
Ελευθερία, αδελφοσύνη, ισότητα το σύνθημα της Γαλλικής επανάστασης.

Τι είναι ελευθερία όμως;
Ελευθερία είναι το απαραίτητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να σκέφτεται, να αποφασίζει και να δρα αυτόβουλα, πάντα όμως στο πλαίσιο του νόμου, της λογικής και της ηθικής, δίχως να αντιστρατεύεται τα δικαιώματα των άλλων.

Τι γίνεται όμως όταν η προσωπική ελευθερία κάποιου ανθρώπου παραβιάζεται;
Τότε λοιπόν ασκείται η βία, η οποία δεν είναι μόνο σωματική (χειροδικία,κακοποίηση) αλλά και πνευματική (προπαγάνδα, επιβολή απόψεων -θα αναλυθεί σε επόμενη ανάρτηση-) και ψυχολογική (εκβιασμός, κινδυνολογία).


Φέτος στην Ελλάδα, ευρέως γνωστό έγινε το περιστατικό του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ενός παιδιού που έφυγε άδικα από τη ζωή στα 20 του χρόνια λόγω του Bullying. Δυστυχώς οι πληροφορίες δείχνουν ό,τι πρόκειται για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Τραγωδία. Το κακό με αυτή τη χώρα είναι (και το έχω ξανά πει) ό,τι όταν συμβαίνει μια μεγάλη τραγωδία τα Μ.Μ.Ε. ασχολούνται με το περιστατικό για 2 μήνες μέχρι να μας κουράσουν πάρα πολύ και μετά, όταν το πράγμα ''ξεθυμάνει'' το ξεχνούν. Θέλω να διαβάσετε το παρακάτω:

«Ήταν τότε που τέσσερα άτομα τον έδεσαν σε καρέκλα με σχοινιά και άρχισαν να του δίνουν σφαλιάρες και να τον κοροϊδεύουν. Ο Βαγγέλης φώναξε αντιστάθηκε και έσκισε κατά λάθος την μπλούζα ενός εκ των βασανιστών του. Τότε ήταν που εκείνος εξοργίστηκε, πήρε τη σχισμένη μπλούζα και την έκανε λουρί στο λαιμό του Βαγγέλη, αρχίζοντας να τον σέρνει. Η χλεύη που δέχτηκε το παιδί ήταν απάνθρωπη», αναφέρει η αστυνομική πηγή.

Δηλαδή τι άλλο πρέπει να συμβεί για να γίνει κάτι ουσιαστικό απέναντι στο Bullying;

Τουλάχιστον άλλαξε η νομοθεσία, η οποία επιβάλλει φυλάκιση 6 μηνών (το λιγότερο) σε όποιον ασκήσει βία σωματική ή ψυχολογική. Το πρόβλημά μου δεν είναι η νομοθεσία είναι η ανηθικότητα και η αναισθησία. Η ιδέα του ό,τι θα φύγουμε φοιτητές και θα υπάρχουν άτομα που θα σιωπούν σε τέτοιες καταστάσεις με ξεπερνά. 

Είναι πολλά ακόμα τα περιστατικά εκφοβισμού στη χώρα και όλοι πάνω κάτω έχουμε γίνει μάρτυρες. Ντροπή δηλαδή. Λίγος σεβασμός στον συνάνθρωπό δε βλάπτει. Μπείτε στη θέση τους για ένα λεπτό. Ανοίξτε το στόμα σας και ΜΙΛΗΣΤΕ. Αν το θέμα σας είναι ο φόβος προς τους ''δράστες'', τότε τι να πω, δεν νομίζω ό,τι ένας μορφωμένος άνθρωπος σήμερα έχει να φοβηθεί κάτι από έναν ''ανθρωπάκο'' που δεν έχει με τι να ασχοληθεί παρά μόνο με το κουκούτσι που έχει στο κεφάλι του και τις ζωές των άλλων. Γιατί ο άλλος μπορεί να είναι πιο χοντρός, πιο λεπτός, πιο κοντός, με γυαλιά, πιο εσωστρεφής, πιο μαύρος. Γιαυτό δεν αξίζει σεβασμό; Επειδή είναι διαφορετικός; Συγνώμη που δεν είναι όλοι τέλειοι και σας χαλάνε τη ζαχαρένια, δε θα ξανά συμβεί τέτοιο λάθος! Βάλτε ένα όριο στη γλώσσα σας και σταματήστε τις προσβολές που θεωρείτε αστειάκια, γιατί από εκεί αρχίζουν όλα.

Υ.Γ. Αυτή τη βδομάδα το πρώτο guest!

Πηγές :

 http://www.iefimerida.gr/news/196719/allaxe-nomo-gia-bullying-i-kyvernisi-nea-diataxi-provlepei-fylakisi-toylahiston-6-minon

http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/596561/ypothesi-giakoymaki-o-20xronos-dexotan-exosxoliko-bullying

Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=8IjWHBGzsu4

Friends For (N)ever!

Το τι θεωρείται φιλία είναι πλήρως υποκειμενικό. Μερικοί θέλουν λίγους και καλούς, μερικοί απλά πολλούς. Άλλοι θέλουν την αποκλειστικότητα ενός φίλου, άλλοι μπορεί να προτιμούν το κλίμα της παρέας (ή και τα δύο). Κάποιος μπορεί να βασίζει τις φιλίες του στην επικοινωνία, κάποιος στην εμπιστοσύνη, κάποιος στην εντιμότητα, κάποιος στην ειλικρίνεια, κάποιος στην αξιοπρέπεια, άλλος στον σεβασμό, άλλος στην καλοπέραση, άλλος στα κοινά ενδιαφέροντα, άλλος στο γέλιο.

Αλλά όπως όλοι ξέρουμε άνθρωπος που να τα έχει όλα αυτά μαζί δεν υπάρχει και... αγάπα τον φίλο σου όπως είναι, που λέει και ο λαός.

Ή όχι; Μήπως τελικά δεν πρέπει να συμβιβάζεσαι με τίποτα στη ζωή σου; Να μην συμβιβάζεσαι στην ιδέα ο,τι πρέπει να ανεχτείς τα ελαττώματα του φίλου σου;
Λέγοντας ελαττώματα εννοώ γκρίνια, ανασφάλεια, εγωισμός, τελειομανία, αναίτιος πεσιμισμός, έλλειψη αυθορμητισμού, οξυθυμία, ψυχαναγκασμός, ναρκισσιστική υπεροψία, καχυποψία, ζήλια, υπερευαισθησία, υπερβολή κ.α.
Και μήπως τελικά αυτή η σκέψη σε οδηγήσει στην απομόνωση από τον κοινωνικό σου περίγυρο και στη μοναξιά;


Για μένα το ''ιδανικό'' είναι να βρίσκεις φίλους στους οποίους να μπορείς να στηρίζεσαι χωρίς να φοβάσαι τη προδοσία. Άτομα τα οποία θα σε γεμίζουν ενέργεια και θα σου δίνουν κίνητρα για να τους θαυμάζεις! Άτομα που θα σε κάνουν να χαμογελάς και που μπορούν να δώσουν και να πάρουν αγάπη αλλά άτομα που μπορείς επίσης να συζητάς τις ανησυχίες σου. Και όσο για τα αρνητικά...είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε ποια μπορούμε να υποστούμε και ποια όχι. Αν οι δικοί μας δαίμονες μπορούν να αντισταθμιστούν από κάποια θετικά στοιχεία του φίλου μας (και το αντίστοιχο: οι δαίμονες του φίλου μας να αντισταθμιστούν από δικά μας χαρακτηριστικά) τότε συμβαίνει αυτό που λέμε ''κούμπωμα''. Αν αυτό δεν συμβεί.. ουδείς αναντικατάστατος!


Υπάρχει λοιπόν σήμερα αυτό που λέμε αληθινή φιλία;
Σε έναν κόσμο γεμάτο προκαταλήψεις, απαισιοδοξία, οφελιμισμό και εγωισμό μπορώ να πω ο,τι πολλές φιλίες περνούν κρίση, όπως και κάθε ανθρώπινη σχέση άλλωστε, μερικές τελειώνουν αλλά και άλλες τώρα αρχίζουν!
Μια φιλία τελειώνει όταν κάποιος σταματά να προσπαθεί.. ή μάλλον βρίσκει τη κατάλληλη δικαιολογία, να πει στον εαυτό του για να σταματήσει να προσπαθεί! Όταν μια πόρτα κλείνει μια άλλη πάντα ανοίγει (που λέει και η Πάολα).
Μια φιλία αρχίζει σαν ένα άλμπουμ φωτογραφιών, γεμίζοντας το με κοινές αναμνήσεις και δυνατές στιγμές αντί για φωτογραφίες (μπορεί και καμιά selfie.. ή και πολλές).


Φιλία για πάντα δεν ξέρω αν υπάρχει γιατί ζω μόνο 18 χρόνια και έχω πολλά ακόμα να μάθω μέχρι να φτάσω το πάντα! Μπορώ να πω όμως πως αληθινή ανθρώπινη σχέση χωρίς διαφωνίες και καβγάδες δεν υφίσταται!





Υ.Γ. Η κατηγορία των ''φίλων καλοπερασάκιδων'' δεν αναφέρθηκε διότι δεν άξιζε να αναφερθεί.
Υ.Γ. *2 Τα λέμε την άλλη εβδομάδα!

Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=z3IQm0cUIno

The Grand Finale! Or not?

Και κάπου εδώ - τα παιδιά της τρίτης λυκείου - φτάνουν σε ένα συναισθηματικό δίλημμα. Επιτέλους τελείωσε αυτή η εφιαλτική χρονιά με τη πίεση, το άγχος, την απώλεια ελεύθερου χρόνου άρα και συναισθηματικής ισορροπίας, τους καβγάδες, τα κλάματα, τις μικρές καταθλιπτικές περιόδους που πάνω κάτω όλοι περάσαμε, τις καθόλου παραγωγικές μέρες (ή και εβδομάδες), τις κρίσεις πανικού, τα διαγωνίσματα, τις ''άχρηστες ώρες'' που περνούσαμε στο σχολείο, τις αυπνίες λόγω υπερέντασης, τους πόνους στομάχου από το ζόρι, τα πρέπει και τα μη που ακούσαμε, οι θυσίες που κάναμε, ο ανταγωνισμός, η απογοήτευση από άτομα που θεωρoύσες ο,τι θα σε στηρίζουν, η απογοήτευση από τον ίδιο σου τον εαυτό και άλλα πολλά...

Στην αρχή της χρονιάς λες: θα το πάρω χαλαρά, θα προσπαθήσω να απολαύσω τη διαδικασία της μάθησης για μια ακόμα χρονιά, θα βάλω τα δυνατά μου, θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ για το μέλλον μου, θα θα θα...

Στα μέσα της χρονιάς λες: είναι πολύ χειρότερα από όσο το φανταζόμουν αλλά λίγο καλύτερα από ο,τι μου περιέγραφαν.

Φτάνοντας στο τέλος των πανελλαδικών λες:  ήταν όσο χάλια μου το περιέγραφαν.

Τουλάχιστον εγώ έτσι το έζησα αλλά κατάλαβα ο,τι ο καθένας το βίωσε διαφορετικά, με κοινό γνώμονα πάντα την επίγνωση του ο,τι όλοι περνούσαμε μια δύσκολη χρονιά.

Ποιο είναι το δίλημμα θα λέτε τώρα, αφού τελείωσε αυτό το ''μαρτύριο''. Προσωπικά τις τελευταίες μέρες, παρόλο που ήξερα ο,τι τελειώνω το σχολείο, ένα περίεργο συναίσθημα με περιτριγύριζε και συνεχίζει ακόμα να περιτριγυρίζει το μυαλό μου. Ο φόβος. Ναι ο φόβος. Γιατί αρχίζω να συνειδητοποιώ ο,τι όλη αυτή η πίεση αποτελούσε για μένα μια μορφή ασφάλειας. Η ασφάλεια της καθημερινής ρουτίνας που είχα εδώ και 12 χρόνια σχολείου.  Ήταν η καλύτερη δικαιολογία για να μην κάνω κάτι ή να αποφύγω μια κατάσταση (ενώ τελικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά όσο θέλουν να δείχνουν, ουσιαστικά ένας μύθος όπως έλεγε και μια καθηγήτριά μου). Γιατί συνειδητοποιώ ο,τι θα μείνω μόνη μου και παρόλο που θα έχω εγώ τον έλεγχο και την ελευθερία να κάνω ο,τι θέλω, δεν θα έχω τα μαγικά ραβδάκια που λέγονται μαμά και μπαμπάς να μου τα έχουν όλα έτοιμα. Είναι μεγάλο βήμα με πολλές ευθύνες. Ο κόσμος είναι δύσκολος και πρέπει ο καθένας να μάθει να στηρίζεται στα πόδια του όπως και να έχει. 

Όλα είναι θέμα χρόνου. Τέλη Ιουνίου θα έχουμε τα αποτελέσματα των γραπτών αυτού του ''καταπληκτικού'' αξιοκρατικού (;) συστήματος που περιλαμβάνει τις πανελλήνιες και με εμάς κλείνει το κύκλο του. Τέλη Αυγούστου μαθαίνουμε που θα φοιτήσουμε και αν έχουμε κατακτήσει τον πολυπόθητο στόχο. Οκτώβρη μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και δρόμο. 

Εννοείται πως θα ''παρτάρουμε'' και θα βγάλουμε τα γούστα μας. Και εννοείται πως θα περάσουμε τα καλύτερα μας χρόνια εκεί έξω. 

Ένα μεγάλο βιβλίο έκλεισε μαζί με όλα τα άλλα. Το βιβλίο του σχολείου, γεμάτο αναμνήσεις, στην πλειονότητα τους καλές. Ένα άλλο βιβλίο αρχίζει να γράφεται και οι πρώτες σελίδες γεμίζουν με χαμόγελα ανακούφισης! Κάλο καλοκαίρι φίλοι!

Υ.Γ. Ήρωες οι μετα-λυκιακοί και αλάνια αυτοί που δίνουν Α.Ο.Θ. τη Τρίτη.

Υ.Γ. *2 Κάθε βδομάδα καινούργιο άρθρο και κάθε μήνα ένα guest!

Άκου και αυτό : https://www.youtube.com/watch?v=SBjQ9tuuTJQ