Ελπίδα και να καίει!

Θα ξεκινήσω με το κλασικό: Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Σου εξασφαλίζει ένα εισιτήριο στον κόσμο των υποθέσεων και σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε κάψιμο φαιάς ουσίας και ίσως και δάκρυα αγανάκτησης, αλλά και σε χαμόγελα ανακούφισης!

Ας θέσουμε την ελπίδα σαν ένα άτομο.

Θα ήταν σίγουρα πολύ επίμονο, λίγο κυκλοθυμικό και με μια ικανότητα να αγνοεί κάθε τι κακό που του κάνεις, παραμένοντας άθικτο. Και ακόμα και αν νομίζεις ο,τι έχει πεθάνει, με μια ματιά σου επανέρχεται και βάζει φωτιά σε όλα. Επανέρχεται επειδή το έχεις επιτρέψει και για κάποιο λόγο έχεις εθιστεί στη παρουσία του μέσα στο μυαλό σου.

Ελπίδα για το ιδανικό, για την υλοποίηση της ουτοπίας που έχεις χτίσει στο μυαλό σου. Μερικές φορές σε κουράζει τόσο που θα ήθελες να την ξεφορτωθείς από πάνω σου. Κυρίως όταν η ελπίδα σε κρατάει σε έναν άνθρωπο (μια σχέση ή μια φιλία) από τον οποίον δεν έχεις να πάρεις τίποτα παραπάνω αλλά ούτε και να δώσεις. Θα έλεγα σε φθείρει κατά κάποιον τρόπο. Ειδικά αν είσαι άτομο με πείσμα σε συνδυασμό με αστείρευτη ελπίδα τότε σίγουρα θα έχεις κολλήσει σε μια τέτοια κατάσταση (αδιέξοδο) έστω και μια φορά χτυπώντας το κεφάλι σου ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο. Και τελικά αν δώσεις χρόνο στον εαυτό σου και επιστρατεύσεις τη λογική σου, βλέπεις ο,τι το καλύτερο για σένα είναι να προχωρήσεις σε κάτι καινούργιο που θα έχει πολλά περισσότερα να σου δώσει πέρα από απογοήτευση. Και κάποια στιγμή θα το κάνεις. Είτε αναίμακτα είτε όχι.

Ελπίδα για ζωή! Χωρίς την ελπίδα, θα ήμασταν άνθρωποι απελπισμένοι και βουτηγμένοι στη μιζέρια. Δεν θα είχαμε κάτι να μας κρατάει παθιασμένους στα θέλω μας. Άλλωστε τι θα έκαναν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι με βαριές ασθένειες που υποφέρουν καθημερινά,  αν δεν ήλπιζαν σε ένα καλύτερο αύριο γεμάτο με υγεία και καθόλου πόνο; Τι θα έκαναν τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο αν δεν ήλπιζαν να μεγαλώνουν ειρηνικά με ένα χαμόγελο στο προσωπάκι τους; Τι θα έκαναν όλοι εκείνοι οι αθλητές κάθε φορά που έχαναν σε έναν αγώνα; Και το πιο απλό, τι θα έκανες εσύ κάθε φορά που σου τύχαινε μια τεράστια αναποδιά;

Χωρίς την ελπίδα λοιπόν όλοι θα τα παρατούσαμε με τη πρώτη δυσκολία και τα πράγματα στον κόσμο θα ήταν πολύ διαφορετικά από ο,τι είναι τώρα. Γιαυτό μην σταματάτε ποτέ να ελπίζετε γιατί τα όνειρα για να γίνουν πραγματικότητα χρειάζονται μια γέφυρα και καύσιμα. Δηλαδή επιμονή και ελπίδα! Απλά όσον αφορά τους ανθρώπους μην αφήνετε την ελπίδα να σας τυφλώνει!
Τελικά όλα τα πράγματα έχουν διττή φύση... ακόμα και η ελπίδα!

Υ.Γ. Μην ξεχνάτε να χαμογελάτε κάθε μέρα! :D
Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=hi4pzKvuEQM
Αν σου άρεσε κάνε ένα like στη σελίδα του blog στο facebook και μοιράσου το με φίλους! Feedback κάτι παραπάνω από αποδεκτό!

4 φράσεις - εμπόδια σε εσάς και την καλύτερη υγεία σας! +tips

Δεν τρώω ποτέ πρωινό!

Όταν παραλείπεται το πρωινό, ουσιαστικά το άτομο παραμένει νηστικό για 12-14 ώρες, γεγονός που θεωρητικά οδηγεί στην υπογλυκαιμία (χαμηλή γλυκόζη αίματος) με αποτέλεσμα να εμφανίζει αδυναμία καθώς και έντονη αίσθηση πείνας στις επόμενες ώρες. Οπότε στο επόμενο του γεύμα το άτομο τρώει πολύ και τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα ξεπερνάνε τα επιτρεπτά όρια και θεωρητικά φτάνει στην υπεργλυκαιμία. Η παράλειψη του πρωινού λοιπόν, μπορεί και αποσυντονίζει τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα μας, πράγμα που απεχθάνεται ο ανθρώπινος οργανισμός ο οποίος αγαπά τη σταθερότητα και τη ρουτίνα. Γιαυτό είναι άκρως απαραίτητο να δίνουμε την απαιτούμενη ενέργεια στον οργανισμό μας κάθε πρωί!

Δεν πίνω καθόλου νερό!

Χωρίς νερό ο άνθρωπος καταφέρνει να επιβιώσει για μόλις 3 ημέρες! Είναι γνωστό ο,τι όταν νιώσεις ο,τι διψάς είσαι ήδη αφυδατωμένος. Οι ανάγκες σε νερό εξαρτώνται από το σωματικό βάρος του κάθε ατόμου και ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία. Ο μέσος ενήλικας χρειάζεται 1ml νερού για κάθε προσλαμβανόμενη θερμίδα ενέργειας. Το νερό χρειάζεται για όλες τις λειτουργίες του οργανισμού και ελλείψεις αυτού οδηγούν σε αφυδάτωση και εκείνη με τη σειρά της σε κούραση, αδυναμία των μυών και πονοκεφάλους. Επίσης το νερό έχει πολλές ευεργετικές ιδιότητες σε ο,τι αφορά το δέρμα μας, λειτουργεί σαν πρόληψη ενάντια στον καρκίνο και βοηθά στη διατήρηση της ομοιόστασης!

Βαριέμαι να κάνω γυμναστική!

Η αλήθεια είναι ο,τι αν ένα άτομο πρέπει να χάσει κιλά, το 80% της προσπάθειάς του βασίζεται στην σωστή διατροφή και μόλις το 20% στην άσκηση! Παρόλ' αυτά η γυμναστική είναι εξαιρετικά σημαντική για την πρόληψη αλλά και αντιμετώπιση πολλών ασθενειών και μας φτιάχνει τη διάθεση καθώς μετά από αερόβια άσκηση εκρίνονται ενδορφίνες στον εγκέφαλο και με τον καιρό το σώμα μας εθίζεται σε αυτές. Επίσης ενεργοποιείται ο μεταβολισμός μας και αποβάλλεται το άγχος! Tip: Γυμνάσου με ένα φίλο ή μια φίλη! Έρευνες έχουν δείξει ο,τι έτσι είμαστε πιο πιστοί στα ραντεβού μας με το γυμναστήριο!

Δε προλαβαίνω να φάω!

Η μεγαλύτερη δικαιολογία για να αποφύγεις το ταπερ και τη σακούλα τροφίμων σε δημόσιο χώρο. Μπορείς να ετοιμάζεις από το προηγούμενο βράδυ τα ενδιάμεσα γεύματα και το μεσημεριανό σου έτσι ώστε να μην χρειαστεί να φας junk ή να μείνεις νηστικός/ή! Είναι θέμα συνήθειας και προγραμματισμού! Tip: Μην ξεχνάς τη σαλατούλα σου!

~Tips:

• Κατέγραφε αυτά που τρως καθημερινά!
• Φρόντισε να κοιμάσαι 7 με 9 ώρες κάθε μέρα!
• Πίνε 1 με 2 ποτήρια νερό 10 λεπτά πριν από κάθε γεύμα!
• Μείωσε το αλκοόλ σε 3 ποτά το μέγιστο εβδομαδιαία!
• Και για εσάς που θέλετε να αυξήσετε το βάρος σας κόψτε τους καφέδες γιατί αυξάνουν τον μεταβολικό σας ρυθμό! (ισχύει και το αντίστροφο για εσάς που θέλετε να μειώσετε το βάρος σας, απλά μην το παρακάνετε)

Υ.Γ. Τα παραπάνω τα θεωρώ προσωπικά, τα πιο βασικά σαν συμβουλές και τις πληροφορίες έχω αντλήσει από τη διδακταία ύλη μου στο τμήμα Διατροφής και Διαιτολογίας Θεσσ/νίκης!
Άκου και αυτό: τούρουρούρουρούρουρού :D
Άν σου άρεσε κάνε ένα like στη σελίδα του blog στο facebook και μοιράσου το με φίλους! Feedback κάτι παραπάνω από αποδεκτό! Don't forget to smile :)

Το Αντίο μου!

Βλέπω τον ήλιο που πέφτει και αναρωτιέμαι που να είναι οι ψυχές αυτών που "φεύγουν"; Απλά κοιμούνται για πάντα άραγε οι άνθρωποι που ''φεύγουν'' ή η ψυχή τους περιπλανιέται για μια αιωνιότητα; Αναρωτιέμαι θα σε ξαναδώ ποτέ παππού;

Πρόσφατα έχασα τον παππού μου και αναλογίζομαι πολλά! Ήμουν στο σπίτι και πίστευα ο,τι θα έρθει. Κοιτούσα τα αστέρια και σκεφτόμουν ο,τι το καλοκαίρι τα βλέπαμε μαζί. Πόσα μου έχεις μάθει παππού... Πόσα ήξερες; Εύχομαι να έχω μια στάλα από την υπομονή και τη σοφία σου. Εύχομαι όλος ο κόσμος να είχε την καλοσύνη σου. Εύχομαι την τελευταία φορά που σου μίλησα να φώναζα πιο πολύ το σ' αγαπώ... Αχ παππού μου, μου λείπεις.

Τι είμαστε οι άνθρωποι; Μια τελεία στο άπειρο ενός από τα υπάρχοντα σύμπαντα.
Το σώμα μας είναι απλά ένα αυτοκίνητο και η ζωή μας ένα ταξίδι, ίσως ένα δείγμα σ'αυτό που ακολουθεί. Η απώλεια λένε οι ψυχολόγοι είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί. Η απώλεια ανήκει στα πιο αρνητικά συναισθήματα. Πρώτα βιώνεις το τρανταχτό σοκ, μετά την άρνηση, έπειτα την συνειδητοποίηση και την αποδοχή και τέλος υποθέτω επέρχεται η συνήθεια. Η συνήθεια του να ζεις μόνο με την ανάμνηση ενός ανθρώπου που καθόρισε ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου.

Παππού μου, θυμάσαι που όποτε ερχόμουν, κρυβόμουν μέχρι να βγεις στο κατώφλι της εξώπορτας, να με ψάξεις και όταν με έβρισκες γελούσες και έλεγες "ωχ εδώ είναι το κορίτσι μας!;". Ήξερες ο,τι θα το κάνω κάθε φορά και εγώ πάντα έψαχνα καινούργιες κρυψώνες για να είναι η έκπληξή σου μεγαλύτερη! Πόσο ανεκτίμητες ήταν οι στιγμές που σε έκανα να χαμογελάς...Εσύ μου έμαθες να μετριάζω τα πάθη μου και να συγκρατώ τον εαυτό μου. Έλεγες: "Να μην παίρνεις ποτέ αποφάσεις όταν θα είσαι πολύ νευριασμένη ή πολύ στενοχωρημένη". Έκτοτε συναντώ αυτά τα λόγια συνεχώς μπροστά μου και έμαθα να δίνω χρόνο στον εαυτό μου μέχρι να επιστρέψει η λογική μου, να υπερνικήσει τα συναισθήματα μου και να μπορώ να πάρω μια σοφή απόφαση... σαν αυτές που έπαιρνες εσύ παππού! Μου έμαθες τον πρώτο χορό που χόρεψα ποτέ! Και μου τραγουδούσες τα λόγια καθώς χόρευες λεβέντικα και με στήθη γεμάτα υπερηφάνεια για την βλάχικη καταγωγή μας. Περίμενες μέχρι να μάθω τα βήματα, πάντα με την αστείρευτη υπομονή που σε διακατείχε!

Ορκίζομαι ο,τι δεν άκουσα ποτέ στη ζωή μου τον παππού μου να λέει κακό λόγο για κάποιον. Ακόμα και για εκείνους που τον πλήγωσαν! Οι παππούδες μου ήταν παντρεμένοι κοντά 60 χρόνια μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος και το μυστικό στο γάμο τους ήταν ο,τι ποτέ δεν κρατούσαν κακία. Όποτε άκουγε να βγαίνουν κακά λόγια από το στόμα μας, μας έλεγε: "Μην λες έτσι παιδί μου, κάποιο λόγο θα είχε και θα το έκανε! Σταμάτα τώρα..". Ήταν γεμάτος συμπόνια και ήξερε να συγχωρεί. Φανταστείτε έναν κόσμο γεμάτο με τέτοιου είδους αγνή καλοσύνη!

Μέχρι το τέλος ήθελε να προσφέρει και μην ταλαιπωρεί κανέναν. Μια ζωή ήθελε να δίνει και να φροντίζει τους γύρω του! Πόσο πολύτιμο παράδειγμα είναι... Τόσο απίστευτα απλή ήταν η δομή της σκέψης του, που μου θυμίζει ο,τι εμείς οι ίδιοι τα κάνουμε όλα δύσκολα..

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο με όλα όσα μου δίδαξε και εύχομαι όλοι όσοι το διαβάζετε τώρα αυτό να συναντήσετε έστω μια φορά στη ζωή σας έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο! Και μην ξεχνάτε να λέτε σ' αγαπώ στην οικογένεια σας, να τους αγκαλιάζετε σαν να κρύβει η κάθε αγκαλιά ένα μικρό αντίο και πάνω από όλα μην ξεχνάτε τι έχουν κάνει για να είστε αυτό που είστε σήμερα!

Υ.Γ.Ευχαριστώ για όσα μου έδωσες, συγνώμη για τις φορές που σου στέρησα το χαμόγελο με τις ανοησίες μου και Αντίο παππού! Θα είσαι για πάντα κοντά μου, μέσα στη καρδιά μου..
Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=skUJ-B6oVDQ
Άν σου άρεσε κάνε like στη σελίδα του blog στο facebook: https://www.facebook.com/evlahopoulou/ για να το μοιραστείς με φίλους!

Χαμογελαστά Ζαφείρια!

Γυρνώντας από την πόλη μου έπρεπε να στρωθώ στο διάβασμα και ως γνήσια μανιακή της αναβολής, δυσκολεύτηκα αρκετά αλλά τα κατάφερα τελικά. Αφού τελείωσα, ήμουν ένα πτώμα ξαπλωμένο στο κρεβάτι. Παρόλ' αυτά πήρα τα πόδια μου και βγήκα. Δεν το μετάνιωσα καθόλου γιατί ήταν μια πολύ ξεχωριστή έξοδος για μένα...

Βρήκα λοιπόν τη φίλη μου, και πήγαμε Ναυαρίνου για να φάμε. Αφού φάγαμε ήρθε και μια άλλη φίλη μας και καθίσαμε σε ένα παγκάκι, καθώς τα μαγαζιά μέσα ήταν φουλ, δίπλα σε κάποιους πλανόδιους που έπαιζαν κιθάρα και έκαναν εξάσκηση στα ζογκλερικά τους.

Αργότερα λοιπόν, ένας από αυτούς τους πλανόδιους ήρθε να ζητήσει από τις φίλες μου ένα τσιγάρο,  αλλά μιλούσε κάποια γλώσσα που δεν καταλαβαίναμε (αργότερα καταλάβαμε ο,τι ήταν γαλλικά) με έναν αρκετά θρασύ τρόπο που μας παραξένεψε αρκετά. Κάθισε μπροστά μας στα βρεγμένα πλακάκια της πλατείας και μας ρώτησε αν τραγουδάμε ή παίζουμε κάποιο μουσικό όργανο και απαντήσαμε όχι. Έλεγε ο,τι δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε αφού ο,τι βγαίνει από την ψυχή μας μας κάνει να νιώθουμε ωραία.

Φαινόταν να είναι στην ηλικία μας, ίσως δύο χρόνια μεγαλύτερος ή δύο χρόνια μικρότερος. Τον ρωτήσαμε από πού είναι και μας είπε από τη Μασσαλία της Γαλλίας. "Είναι ωραία εδώ" είπε, "έχετε όμορφα μέρη, μεγάλο πολιτισμό, τη φιλοσοφία και τη μυθολογία, ο καιρός είναι καλός, και οι άνθρωποι είναι ζεστοί και σου χαμογελούν". Αυτός ο άνθρωπος για να έρθει στην Ελλάδα πέρασε από Βουλγαρία και Τουρκία με οτοστόπ και αρχικά πήγε Αλεξανδρούπολη, μετά Όλυμπο, Αθήνα και τώρα Θεσσαλονίκη! Ξεκίνησε πριν τρεις μήνες.

Έλεγε και ξανά έλεγε ο,τι οι άνθρωποι είναι χαλαροί, αράζουν και δεν τους νοιάζει τίποτα. Και από μέσα μου έλεγα ο,τι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα, οπότε του είπα κάτι που μου ήρθε στο μυαλό. "Ξέρεις στην Ελλάδα υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που εστιάζουν στο παρελθόν και θαυμάζουν το λαμπρό υπόβαθρο της Ελλάδας με τα ιδεώδη και τις δυνατές αξίες (είναι πλέον λίγοι), και αυτοί που εστιάζουν στο παρόν. Οι τελευταίοι είναι πνιγμένοι μέσα στη μιζέρια και την πίεση γιατί παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, να συντηρήσουν την οικογένεια τους και τους εαυτούς τους, και πολλοί από αυτούς εγκαταλείπουν την χώρα και είναι δυστυχισμένοι. Για το μέλλον όλοι σκεφτόμαστε πράγματα και είναι λογικό και φυσικά όλοι αγαπάμε την Ελλάδα. Αυτά στα λέω γιατί πολλοί άνθρωποι που έρχονται από εξωτερικό νομίζουν ο,τι η Ελλάδα είναι ο επίγειος παράδεισος, που φαινομενικά είναι αλλά πρακτικά έχουμε κάποια θέματα να λύσουμε."
"Αυτό που είδα εδώ είναι ο,τι οι άνθρωποι με αγκάλιασαν και όταν τους ζητούσα κάτι να φάω ή λίγο νερό να πιω μου έδιναν, πράγμα που στη Γαλλία δε θα συνέβαινε ποτέ. Εκεί υπάρχει μόνο καχυποψία και όλοι κοιτάνε πως να σε αποφύγουν και όχι πως να σε βοηθήσουν." είπε!

Τον ρωτήσαμε πόσο χρονών είναι, αλλά μας το είπε στα Γαλλικά και δεν βγάλαμε άκρη. Έπειτα ρωτήσαμε να μάθουμε το όνομα του και μας είπε ο,τι εδώ ένας τύπος τον φώναζε κουλούρι γιατί όταν είχε πρωτοέρθει δεν μιλούσε καθόλου ελληνικά και τον πέτυχε εκείνη τη στιγμή να τρώει ένα. Είπε ο,τι στην Τουρκία τον έλεγαν Μεχμέτ γιατί ήταν εύκολο για να το θυμάται. Αλλά το πραγματικό του όνομα ήταν Ζαφείρης. "Δεν θέλω να λέω από που είμαι ή πως με λένε γιατί οι άνθρωποι όταν γνωρίζουν το όνομα, την ηλικία και την πόλη σου, σε βάζουν σε μια κορνίζα και έχουν την αίσθηση ο,τι σε ξέρουν. Αυτή η κορνίζα δεν αφήνει τον άλλον να δει ποιος πραγματικά είσαι." είπε.

"Δεν σου λείπει η οικογένεια σου, η μητέρα σου;" είπα.
"Μου λείπει και ξέρω ο,τι όταν θα την ξαναδώ θα την αγκαλιάσω και θα νιώσω ζεστασιά αλλά οικογένεια μου είστε εσείς, οι άνθρωποι που είναι γύρω μου και τους ζω καθημερινά. Οι υπόλοιποι είναι πάντα στην καρδιά μου." είπε.

Κλείνοντας, αυτό που θέλω να πω είναι ο,τι μπορείς να μάθεις κάτι από τον καθένα. Ακόμα και αν αυτός ο καθένας είναι ένας άστεγος πλανόδιος από τη Γαλλία που έχει ένα αγνό χαμόγελο, που δεν έχει ούτε ένα ευρώ πάνω του και σε χαιρετά με μια αγκαλιά γεμάτη ευγνωμοσύνη για το ένα τσιγάρο και την μισή ώρα που του χάρισες, χωρίς να θέλει να σου κάνει κακό ή να σου ζητήσει κάτι παραπάνω.

Υ.Γ. Να έχετε τα μάτια της καρδιάς σας πάντα ανοιχτά!
Υ.Γ.*2 Καλή εξεταστική περίοδο παιδιά και καλή χρονιά να έχουμε!!!
Άκου και αυτό : https://www.youtube.com/watch?v=gazW7MOqHzQ
Άν σου άρεσε κάνε like στη σελίδα του blog στο facebook: https://www.facebook.com/evlahopoulou/ και share για να το μοιραστείς με φίλους!