Είναι γύρω στις 2 το βράδυ και σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε και η τελευταία!
Σκέφτεσαι πως άρχισε η μέρα σου και πως είσαι τώρα, και λες κάθε χθες και καλύτερα.
Ξύπνησες, έβρεχε, βιαζόσουν, γλίστρησες, έπεσες, είδες λίγο ''αιματάκι'' στο γόνατο, λες δε θα είναι τίποτα ας πάω στη σχολή που έχω και εργαστήρια. Περπατάς λίγα μέτρα (με το ζόρι), νιώθεις ο,τι δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου αλλά συνεχίζεις. Πάντα συνεχίζεις όσο χάλια και να είσαι.
Τελικά αυτό το ''αιματάκι'' στο πόδι δεν ήταν μια γρατσουνιά αλλά ένα πολύ άσχημο χτύπημα που σε οδήγησε λίγες ώρες μετά στο νοσοκομείο και σου έδωσε και 5 ράματα δώρο καθώς και δυο βδομάδες κουτσαμάρας, πόνου και επανάληψη της φράσης ''έκλαψα λίγο αλλά έκατσα''. Τελικά κοιμάσαι επιτέλους (παρόλο που ρωτάς και ξαναρωτάς: γιατί το έπαθα τώρα αυτό γαμώ την τύχη μου?).
Αλλά μέσα σε αυτές τις δύο εβδομάδες εσύ τι έκανες? Σκεφτόσουν. Παράξενο. Σκεφτόσουν (στις αρχές της δεύτερης εβδομάδας) τι τυχερή που είσαι που άρχισες να περπατάς και πάλι και μπορείς να πας μέχρι το μπάνιο χωρίς να ουρλιάξεις επειδή πόνεσες. Ναι! Είσαι πάρα πολύ ευτυχισμένη ξαφνικά και χαμογελάς με την μικρή ατυχία που σε έκανε να εκτιμήσεις τι τυχερή που είσαι γενικά. Για την υγεία σου που επανήλθε, για την ειρήνη, για τον ήλιο, για το σπίτι σου, για τον αδερφό σου, για τους γονείς σου, γιατί θα ξαναχορέψεις αργά ή γρήγορα, γιατί θα ξανακάνεις τις φίλες σου να κλάψουν από το γέλιο επειδή λες χαζομάρες, θα ξαναπάς στη σχολή σου να κάνεις αυτό που επέλεξες, θα ξαναβγείς και καμιά βόλτα, θα ξαναπάς στο γυμναστήριο να λιώσεις!
Τελικά από μια ατυχία καταλαβαίνεις τι τυχερή που είσαι που τα έχεις όλα αυτά. Οπότε περισσότερο καλό σου έκανε παρά κακό (αν εξαιρέσεις την όχι και τόσο όμορφη καινούργια σου ουλή).
Όλα αυτά μέχρι να περάσουν άλλες δύο εβδομάδες και να αρχίζεις πάλι να βλέπεις τι σου λείπει. Εκείνο το τέλειο φόρεμα, εκείνο το αγόρι που σε πόνεσε λίγο παραπάνω, μια παλιά φίλη που πάνω κάτω σε έχει χεσμένη, το τέλειο σώμα, τα τέλεια παπούτσια και εννοείται η υπερ-φανταστική τσάντα.
Ξέχασες πόσο ευγνώμων ένιωθες που απλά περπατούσες από το ένα δωμάτιο στο άλλο χωρίς να πονάς. Αλλά έτσι δε λένε τον πόνο τον ξεχνάς. Τον σωματικό γιατί ο άλλος ο ψυχικός επιστρέφει όπως η σκόνη στα έπιπλα. Και σιγά τον πόνο μωρέ μια χαρά είσαι, αντέχεις ακόμα, απλά πάρε δώρο στο μυαλό σου ένα ξεσκονόπανο για να κρατάει μόνο τα καλά και να μπορείς πάντα να χαμογελάς!
Αυτό θα πει είμαι κυρίαρχος του εαυτού μου. Δεν αφήνω να με καταβάλει τίποτα. Τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό!
Σκέφτεσαι πως άρχισε η μέρα σου και πως είσαι τώρα, και λες κάθε χθες και καλύτερα.
Ξύπνησες, έβρεχε, βιαζόσουν, γλίστρησες, έπεσες, είδες λίγο ''αιματάκι'' στο γόνατο, λες δε θα είναι τίποτα ας πάω στη σχολή που έχω και εργαστήρια. Περπατάς λίγα μέτρα (με το ζόρι), νιώθεις ο,τι δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου αλλά συνεχίζεις. Πάντα συνεχίζεις όσο χάλια και να είσαι.
Τελικά αυτό το ''αιματάκι'' στο πόδι δεν ήταν μια γρατσουνιά αλλά ένα πολύ άσχημο χτύπημα που σε οδήγησε λίγες ώρες μετά στο νοσοκομείο και σου έδωσε και 5 ράματα δώρο καθώς και δυο βδομάδες κουτσαμάρας, πόνου και επανάληψη της φράσης ''έκλαψα λίγο αλλά έκατσα''. Τελικά κοιμάσαι επιτέλους (παρόλο που ρωτάς και ξαναρωτάς: γιατί το έπαθα τώρα αυτό γαμώ την τύχη μου?).
Αλλά μέσα σε αυτές τις δύο εβδομάδες εσύ τι έκανες? Σκεφτόσουν. Παράξενο. Σκεφτόσουν (στις αρχές της δεύτερης εβδομάδας) τι τυχερή που είσαι που άρχισες να περπατάς και πάλι και μπορείς να πας μέχρι το μπάνιο χωρίς να ουρλιάξεις επειδή πόνεσες. Ναι! Είσαι πάρα πολύ ευτυχισμένη ξαφνικά και χαμογελάς με την μικρή ατυχία που σε έκανε να εκτιμήσεις τι τυχερή που είσαι γενικά. Για την υγεία σου που επανήλθε, για την ειρήνη, για τον ήλιο, για το σπίτι σου, για τον αδερφό σου, για τους γονείς σου, γιατί θα ξαναχορέψεις αργά ή γρήγορα, γιατί θα ξανακάνεις τις φίλες σου να κλάψουν από το γέλιο επειδή λες χαζομάρες, θα ξαναπάς στη σχολή σου να κάνεις αυτό που επέλεξες, θα ξαναβγείς και καμιά βόλτα, θα ξαναπάς στο γυμναστήριο να λιώσεις!
Τελικά από μια ατυχία καταλαβαίνεις τι τυχερή που είσαι που τα έχεις όλα αυτά. Οπότε περισσότερο καλό σου έκανε παρά κακό (αν εξαιρέσεις την όχι και τόσο όμορφη καινούργια σου ουλή).
Όλα αυτά μέχρι να περάσουν άλλες δύο εβδομάδες και να αρχίζεις πάλι να βλέπεις τι σου λείπει. Εκείνο το τέλειο φόρεμα, εκείνο το αγόρι που σε πόνεσε λίγο παραπάνω, μια παλιά φίλη που πάνω κάτω σε έχει χεσμένη, το τέλειο σώμα, τα τέλεια παπούτσια και εννοείται η υπερ-φανταστική τσάντα.
Ξέχασες πόσο ευγνώμων ένιωθες που απλά περπατούσες από το ένα δωμάτιο στο άλλο χωρίς να πονάς. Αλλά έτσι δε λένε τον πόνο τον ξεχνάς. Τον σωματικό γιατί ο άλλος ο ψυχικός επιστρέφει όπως η σκόνη στα έπιπλα. Και σιγά τον πόνο μωρέ μια χαρά είσαι, αντέχεις ακόμα, απλά πάρε δώρο στο μυαλό σου ένα ξεσκονόπανο για να κρατάει μόνο τα καλά και να μπορείς πάντα να χαμογελάς!
Αυτό θα πει είμαι κυρίαρχος του εαυτού μου. Δεν αφήνω να με καταβάλει τίποτα. Τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό!
Υ.Γ. Καλά Χρσιτούγεννα και καλές γιορτές. Να είστε με αυτούς που αγαπάτε και να ζείτε την κάθε στιγμή ξεχωριστά (κλεμμένο από τον μπαμπάκο μου αυτό)! *Θα είναι ωραίο το 2016!*
Υ.Γ.*2 Ετοιμάζεται η σελίδα του Mind Wars στο facebook! Stay tuned! It is coming soon! Very soon! xD
Άκου και αυτό και χαμογέλα και λίγο: https://www.youtube.com/watch?v=J-8VCL4uSUc
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου