Ελπίδα και να καίει!

Θα ξεκινήσω με το κλασικό: Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Σου εξασφαλίζει ένα εισιτήριο στον κόσμο των υποθέσεων και σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε κάψιμο φαιάς ουσίας και ίσως και δάκρυα αγανάκτησης, αλλά και σε χαμόγελα ανακούφισης!

Ας θέσουμε την ελπίδα σαν ένα άτομο.

Θα ήταν σίγουρα πολύ επίμονο, λίγο κυκλοθυμικό και με μια ικανότητα να αγνοεί κάθε τι κακό που του κάνεις, παραμένοντας άθικτο. Και ακόμα και αν νομίζεις ο,τι έχει πεθάνει, με μια ματιά σου επανέρχεται και βάζει φωτιά σε όλα. Επανέρχεται επειδή το έχεις επιτρέψει και για κάποιο λόγο έχεις εθιστεί στη παρουσία του μέσα στο μυαλό σου.

Ελπίδα για το ιδανικό, για την υλοποίηση της ουτοπίας που έχεις χτίσει στο μυαλό σου. Μερικές φορές σε κουράζει τόσο που θα ήθελες να την ξεφορτωθείς από πάνω σου. Κυρίως όταν η ελπίδα σε κρατάει σε έναν άνθρωπο (μια σχέση ή μια φιλία) από τον οποίον δεν έχεις να πάρεις τίποτα παραπάνω αλλά ούτε και να δώσεις. Θα έλεγα σε φθείρει κατά κάποιον τρόπο. Ειδικά αν είσαι άτομο με πείσμα σε συνδυασμό με αστείρευτη ελπίδα τότε σίγουρα θα έχεις κολλήσει σε μια τέτοια κατάσταση (αδιέξοδο) έστω και μια φορά χτυπώντας το κεφάλι σου ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο. Και τελικά αν δώσεις χρόνο στον εαυτό σου και επιστρατεύσεις τη λογική σου, βλέπεις ο,τι το καλύτερο για σένα είναι να προχωρήσεις σε κάτι καινούργιο που θα έχει πολλά περισσότερα να σου δώσει πέρα από απογοήτευση. Και κάποια στιγμή θα το κάνεις. Είτε αναίμακτα είτε όχι.

Ελπίδα για ζωή! Χωρίς την ελπίδα, θα ήμασταν άνθρωποι απελπισμένοι και βουτηγμένοι στη μιζέρια. Δεν θα είχαμε κάτι να μας κρατάει παθιασμένους στα θέλω μας. Άλλωστε τι θα έκαναν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι με βαριές ασθένειες που υποφέρουν καθημερινά,  αν δεν ήλπιζαν σε ένα καλύτερο αύριο γεμάτο με υγεία και καθόλου πόνο; Τι θα έκαναν τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο αν δεν ήλπιζαν να μεγαλώνουν ειρηνικά με ένα χαμόγελο στο προσωπάκι τους; Τι θα έκαναν όλοι εκείνοι οι αθλητές κάθε φορά που έχαναν σε έναν αγώνα; Και το πιο απλό, τι θα έκανες εσύ κάθε φορά που σου τύχαινε μια τεράστια αναποδιά;

Χωρίς την ελπίδα λοιπόν όλοι θα τα παρατούσαμε με τη πρώτη δυσκολία και τα πράγματα στον κόσμο θα ήταν πολύ διαφορετικά από ο,τι είναι τώρα. Γιαυτό μην σταματάτε ποτέ να ελπίζετε γιατί τα όνειρα για να γίνουν πραγματικότητα χρειάζονται μια γέφυρα και καύσιμα. Δηλαδή επιμονή και ελπίδα! Απλά όσον αφορά τους ανθρώπους μην αφήνετε την ελπίδα να σας τυφλώνει!
Τελικά όλα τα πράγματα έχουν διττή φύση... ακόμα και η ελπίδα!

Υ.Γ. Μην ξεχνάτε να χαμογελάτε κάθε μέρα! :D
Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=hi4pzKvuEQM
Αν σου άρεσε κάνε ένα like στη σελίδα του blog στο facebook και μοιράσου το με φίλους! Feedback κάτι παραπάνω από αποδεκτό!