Το Αντίο μου!

Βλέπω τον ήλιο που πέφτει και αναρωτιέμαι που να είναι οι ψυχές αυτών που "φεύγουν"; Απλά κοιμούνται για πάντα άραγε οι άνθρωποι που ''φεύγουν'' ή η ψυχή τους περιπλανιέται για μια αιωνιότητα; Αναρωτιέμαι θα σε ξαναδώ ποτέ παππού;

Πρόσφατα έχασα τον παππού μου και αναλογίζομαι πολλά! Ήμουν στο σπίτι και πίστευα ο,τι θα έρθει. Κοιτούσα τα αστέρια και σκεφτόμουν ο,τι το καλοκαίρι τα βλέπαμε μαζί. Πόσα μου έχεις μάθει παππού... Πόσα ήξερες; Εύχομαι να έχω μια στάλα από την υπομονή και τη σοφία σου. Εύχομαι όλος ο κόσμος να είχε την καλοσύνη σου. Εύχομαι την τελευταία φορά που σου μίλησα να φώναζα πιο πολύ το σ' αγαπώ... Αχ παππού μου, μου λείπεις.

Τι είμαστε οι άνθρωποι; Μια τελεία στο άπειρο ενός από τα υπάρχοντα σύμπαντα.
Το σώμα μας είναι απλά ένα αυτοκίνητο και η ζωή μας ένα ταξίδι, ίσως ένα δείγμα σ'αυτό που ακολουθεί. Η απώλεια λένε οι ψυχολόγοι είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί. Η απώλεια ανήκει στα πιο αρνητικά συναισθήματα. Πρώτα βιώνεις το τρανταχτό σοκ, μετά την άρνηση, έπειτα την συνειδητοποίηση και την αποδοχή και τέλος υποθέτω επέρχεται η συνήθεια. Η συνήθεια του να ζεις μόνο με την ανάμνηση ενός ανθρώπου που καθόρισε ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου.

Παππού μου, θυμάσαι που όποτε ερχόμουν, κρυβόμουν μέχρι να βγεις στο κατώφλι της εξώπορτας, να με ψάξεις και όταν με έβρισκες γελούσες και έλεγες "ωχ εδώ είναι το κορίτσι μας!;". Ήξερες ο,τι θα το κάνω κάθε φορά και εγώ πάντα έψαχνα καινούργιες κρυψώνες για να είναι η έκπληξή σου μεγαλύτερη! Πόσο ανεκτίμητες ήταν οι στιγμές που σε έκανα να χαμογελάς...Εσύ μου έμαθες να μετριάζω τα πάθη μου και να συγκρατώ τον εαυτό μου. Έλεγες: "Να μην παίρνεις ποτέ αποφάσεις όταν θα είσαι πολύ νευριασμένη ή πολύ στενοχωρημένη". Έκτοτε συναντώ αυτά τα λόγια συνεχώς μπροστά μου και έμαθα να δίνω χρόνο στον εαυτό μου μέχρι να επιστρέψει η λογική μου, να υπερνικήσει τα συναισθήματα μου και να μπορώ να πάρω μια σοφή απόφαση... σαν αυτές που έπαιρνες εσύ παππού! Μου έμαθες τον πρώτο χορό που χόρεψα ποτέ! Και μου τραγουδούσες τα λόγια καθώς χόρευες λεβέντικα και με στήθη γεμάτα υπερηφάνεια για την βλάχικη καταγωγή μας. Περίμενες μέχρι να μάθω τα βήματα, πάντα με την αστείρευτη υπομονή που σε διακατείχε!

Ορκίζομαι ο,τι δεν άκουσα ποτέ στη ζωή μου τον παππού μου να λέει κακό λόγο για κάποιον. Ακόμα και για εκείνους που τον πλήγωσαν! Οι παππούδες μου ήταν παντρεμένοι κοντά 60 χρόνια μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος και το μυστικό στο γάμο τους ήταν ο,τι ποτέ δεν κρατούσαν κακία. Όποτε άκουγε να βγαίνουν κακά λόγια από το στόμα μας, μας έλεγε: "Μην λες έτσι παιδί μου, κάποιο λόγο θα είχε και θα το έκανε! Σταμάτα τώρα..". Ήταν γεμάτος συμπόνια και ήξερε να συγχωρεί. Φανταστείτε έναν κόσμο γεμάτο με τέτοιου είδους αγνή καλοσύνη!

Μέχρι το τέλος ήθελε να προσφέρει και μην ταλαιπωρεί κανέναν. Μια ζωή ήθελε να δίνει και να φροντίζει τους γύρω του! Πόσο πολύτιμο παράδειγμα είναι... Τόσο απίστευτα απλή ήταν η δομή της σκέψης του, που μου θυμίζει ο,τι εμείς οι ίδιοι τα κάνουμε όλα δύσκολα..

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο με όλα όσα μου δίδαξε και εύχομαι όλοι όσοι το διαβάζετε τώρα αυτό να συναντήσετε έστω μια φορά στη ζωή σας έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο! Και μην ξεχνάτε να λέτε σ' αγαπώ στην οικογένεια σας, να τους αγκαλιάζετε σαν να κρύβει η κάθε αγκαλιά ένα μικρό αντίο και πάνω από όλα μην ξεχνάτε τι έχουν κάνει για να είστε αυτό που είστε σήμερα!

Υ.Γ.Ευχαριστώ για όσα μου έδωσες, συγνώμη για τις φορές που σου στέρησα το χαμόγελο με τις ανοησίες μου και Αντίο παππού! Θα είσαι για πάντα κοντά μου, μέσα στη καρδιά μου..
Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=skUJ-B6oVDQ
Άν σου άρεσε κάνε like στη σελίδα του blog στο facebook: https://www.facebook.com/evlahopoulou/ για να το μοιραστείς με φίλους!