Και κάπου εδώ - τα παιδιά της τρίτης λυκείου - φτάνουν σε ένα συναισθηματικό δίλημμα. Επιτέλους τελείωσε αυτή η εφιαλτική χρονιά με τη πίεση, το άγχος, την απώλεια ελεύθερου χρόνου άρα και συναισθηματικής ισορροπίας, τους καβγάδες, τα κλάματα, τις μικρές καταθλιπτικές περιόδους που πάνω κάτω όλοι περάσαμε, τις καθόλου παραγωγικές μέρες (ή και εβδομάδες), τις κρίσεις πανικού, τα διαγωνίσματα, τις ''άχρηστες ώρες'' που περνούσαμε στο σχολείο, τις αυπνίες λόγω υπερέντασης, τους πόνους στομάχου από το ζόρι, τα πρέπει και τα μη που ακούσαμε, οι θυσίες που κάναμε, ο ανταγωνισμός, η απογοήτευση από άτομα που θεωρoύσες ο,τι θα σε στηρίζουν, η απογοήτευση από τον ίδιο σου τον εαυτό και άλλα πολλά...
Στην αρχή της χρονιάς λες: θα το πάρω χαλαρά, θα προσπαθήσω να απολαύσω τη διαδικασία της μάθησης για μια ακόμα χρονιά, θα βάλω τα δυνατά μου, θα κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ για το μέλλον μου, θα θα θα...
Στα μέσα της χρονιάς λες: είναι πολύ χειρότερα από όσο το φανταζόμουν αλλά λίγο καλύτερα από ο,τι μου περιέγραφαν.
Φτάνοντας στο τέλος των πανελλαδικών λες: ήταν όσο χάλια μου το περιέγραφαν.
Τουλάχιστον εγώ έτσι το έζησα αλλά κατάλαβα ο,τι ο καθένας το βίωσε διαφορετικά, με κοινό γνώμονα πάντα την επίγνωση του ο,τι όλοι περνούσαμε μια δύσκολη χρονιά.
Ποιο είναι το δίλημμα θα λέτε τώρα, αφού τελείωσε αυτό το ''μαρτύριο''. Προσωπικά τις τελευταίες μέρες, παρόλο που ήξερα ο,τι τελειώνω το σχολείο, ένα περίεργο συναίσθημα με περιτριγύριζε και συνεχίζει ακόμα να περιτριγυρίζει το μυαλό μου. Ο φόβος. Ναι ο φόβος. Γιατί αρχίζω να συνειδητοποιώ ο,τι όλη αυτή η πίεση αποτελούσε για μένα μια μορφή ασφάλειας. Η ασφάλεια της καθημερινής ρουτίνας που είχα εδώ και 12 χρόνια σχολείου. Ήταν η καλύτερη δικαιολογία για να μην κάνω κάτι ή να αποφύγω μια κατάσταση (ενώ τελικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά όσο θέλουν να δείχνουν, ουσιαστικά ένας μύθος όπως έλεγε και μια καθηγήτριά μου). Γιατί συνειδητοποιώ ο,τι θα μείνω μόνη μου και παρόλο που θα έχω εγώ τον έλεγχο και την ελευθερία να κάνω ο,τι θέλω, δεν θα έχω τα μαγικά ραβδάκια που λέγονται μαμά και μπαμπάς να μου τα έχουν όλα έτοιμα. Είναι μεγάλο βήμα με πολλές ευθύνες. Ο κόσμος είναι δύσκολος και πρέπει ο καθένας να μάθει να στηρίζεται στα πόδια του όπως και να έχει.
Όλα είναι θέμα χρόνου. Τέλη Ιουνίου θα έχουμε τα αποτελέσματα των γραπτών αυτού του ''καταπληκτικού'' αξιοκρατικού (;) συστήματος που περιλαμβάνει τις πανελλήνιες και με εμάς κλείνει το κύκλο του. Τέλη Αυγούστου μαθαίνουμε που θα φοιτήσουμε και αν έχουμε κατακτήσει τον πολυπόθητο στόχο. Οκτώβρη μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και δρόμο.
Εννοείται πως θα ''παρτάρουμε'' και θα βγάλουμε τα γούστα μας. Και εννοείται πως θα περάσουμε τα καλύτερα μας χρόνια εκεί έξω.
Ένα μεγάλο βιβλίο έκλεισε μαζί με όλα τα άλλα. Το βιβλίο του σχολείου, γεμάτο αναμνήσεις, στην πλειονότητα τους καλές. Ένα άλλο βιβλίο αρχίζει να γράφεται και οι πρώτες σελίδες γεμίζουν με χαμόγελα ανακούφισης! Κάλο καλοκαίρι φίλοι!
Υ.Γ. Ήρωες οι μετα-λυκιακοί και αλάνια αυτοί που δίνουν Α.Ο.Θ. τη Τρίτη.
Υ.Γ. *2 Κάθε βδομάδα καινούργιο άρθρο και κάθε μήνα ένα guest!
Άκου και αυτό : https://www.youtube.com/watch?v=SBjQ9tuuTJQ
