Το τι θεωρείται φιλία είναι πλήρως υποκειμενικό. Μερικοί θέλουν λίγους και καλούς, μερικοί απλά πολλούς. Άλλοι θέλουν την αποκλειστικότητα ενός φίλου, άλλοι μπορεί να προτιμούν το κλίμα της παρέας (ή και τα δύο). Κάποιος μπορεί να βασίζει τις φιλίες του στην επικοινωνία, κάποιος στην εμπιστοσύνη, κάποιος στην εντιμότητα, κάποιος στην ειλικρίνεια, κάποιος στην αξιοπρέπεια, άλλος στον σεβασμό, άλλος στην καλοπέραση, άλλος στα κοινά ενδιαφέροντα, άλλος στο γέλιο.
Αλλά όπως όλοι ξέρουμε άνθρωπος που να τα έχει όλα αυτά μαζί δεν υπάρχει και... αγάπα τον φίλο σου όπως είναι, που λέει και ο λαός.
Ή όχι; Μήπως τελικά δεν πρέπει να συμβιβάζεσαι με τίποτα στη ζωή σου; Να μην συμβιβάζεσαι στην ιδέα ο,τι πρέπει να ανεχτείς τα ελαττώματα του φίλου σου;
Λέγοντας ελαττώματα εννοώ γκρίνια, ανασφάλεια, εγωισμός, τελειομανία, αναίτιος πεσιμισμός, έλλειψη αυθορμητισμού, οξυθυμία, ψυχαναγκασμός, ναρκισσιστική υπεροψία, καχυποψία, ζήλια, υπερευαισθησία, υπερβολή κ.α.
Και μήπως τελικά αυτή η σκέψη σε οδηγήσει στην απομόνωση από τον κοινωνικό σου περίγυρο και στη μοναξιά;
Για μένα το ''ιδανικό'' είναι να βρίσκεις φίλους στους οποίους να μπορείς να στηρίζεσαι χωρίς να φοβάσαι τη προδοσία. Άτομα τα οποία θα σε γεμίζουν ενέργεια και θα σου δίνουν κίνητρα για να τους θαυμάζεις! Άτομα που θα σε κάνουν να χαμογελάς και που μπορούν να δώσουν και να πάρουν αγάπη αλλά άτομα που μπορείς επίσης να συζητάς τις ανησυχίες σου. Και όσο για τα αρνητικά...είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε ποια μπορούμε να υποστούμε και ποια όχι. Αν οι δικοί μας δαίμονες μπορούν να αντισταθμιστούν από κάποια θετικά στοιχεία του φίλου μας (και το αντίστοιχο: οι δαίμονες του φίλου μας να αντισταθμιστούν από δικά μας χαρακτηριστικά) τότε συμβαίνει αυτό που λέμε ''κούμπωμα''. Αν αυτό δεν συμβεί.. ουδείς αναντικατάστατος!
Υπάρχει λοιπόν σήμερα αυτό που λέμε αληθινή φιλία;
Σε έναν κόσμο γεμάτο προκαταλήψεις, απαισιοδοξία, οφελιμισμό και εγωισμό μπορώ να πω ο,τι πολλές φιλίες περνούν κρίση, όπως και κάθε ανθρώπινη σχέση άλλωστε, μερικές τελειώνουν αλλά και άλλες τώρα αρχίζουν!
Μια φιλία τελειώνει όταν κάποιος σταματά να προσπαθεί.. ή μάλλον βρίσκει τη κατάλληλη δικαιολογία, να πει στον εαυτό του για να σταματήσει να προσπαθεί! Όταν μια πόρτα κλείνει μια άλλη πάντα ανοίγει (που λέει και η Πάολα).
Μια φιλία αρχίζει σαν ένα άλμπουμ φωτογραφιών, γεμίζοντας το με κοινές αναμνήσεις και δυνατές στιγμές αντί για φωτογραφίες (μπορεί και καμιά selfie.. ή και πολλές).
Φιλία για πάντα δεν ξέρω αν υπάρχει γιατί ζω μόνο 18 χρόνια και έχω πολλά ακόμα να μάθω μέχρι να φτάσω το πάντα! Μπορώ να πω όμως πως αληθινή ανθρώπινη σχέση χωρίς διαφωνίες και καβγάδες δεν υφίσταται!
Υ.Γ. Η κατηγορία των ''φίλων καλοπερασάκιδων'' δεν αναφέρθηκε διότι δεν άξιζε να αναφερθεί.
Υ.Γ. *2 Τα λέμε την άλλη εβδομάδα!
Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=z3IQm0cUIno
Αλλά όπως όλοι ξέρουμε άνθρωπος που να τα έχει όλα αυτά μαζί δεν υπάρχει και... αγάπα τον φίλο σου όπως είναι, που λέει και ο λαός.
Ή όχι; Μήπως τελικά δεν πρέπει να συμβιβάζεσαι με τίποτα στη ζωή σου; Να μην συμβιβάζεσαι στην ιδέα ο,τι πρέπει να ανεχτείς τα ελαττώματα του φίλου σου;
Λέγοντας ελαττώματα εννοώ γκρίνια, ανασφάλεια, εγωισμός, τελειομανία, αναίτιος πεσιμισμός, έλλειψη αυθορμητισμού, οξυθυμία, ψυχαναγκασμός, ναρκισσιστική υπεροψία, καχυποψία, ζήλια, υπερευαισθησία, υπερβολή κ.α.
Και μήπως τελικά αυτή η σκέψη σε οδηγήσει στην απομόνωση από τον κοινωνικό σου περίγυρο και στη μοναξιά;
Για μένα το ''ιδανικό'' είναι να βρίσκεις φίλους στους οποίους να μπορείς να στηρίζεσαι χωρίς να φοβάσαι τη προδοσία. Άτομα τα οποία θα σε γεμίζουν ενέργεια και θα σου δίνουν κίνητρα για να τους θαυμάζεις! Άτομα που θα σε κάνουν να χαμογελάς και που μπορούν να δώσουν και να πάρουν αγάπη αλλά άτομα που μπορείς επίσης να συζητάς τις ανησυχίες σου. Και όσο για τα αρνητικά...είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε ποια μπορούμε να υποστούμε και ποια όχι. Αν οι δικοί μας δαίμονες μπορούν να αντισταθμιστούν από κάποια θετικά στοιχεία του φίλου μας (και το αντίστοιχο: οι δαίμονες του φίλου μας να αντισταθμιστούν από δικά μας χαρακτηριστικά) τότε συμβαίνει αυτό που λέμε ''κούμπωμα''. Αν αυτό δεν συμβεί.. ουδείς αναντικατάστατος!
Υπάρχει λοιπόν σήμερα αυτό που λέμε αληθινή φιλία;
Σε έναν κόσμο γεμάτο προκαταλήψεις, απαισιοδοξία, οφελιμισμό και εγωισμό μπορώ να πω ο,τι πολλές φιλίες περνούν κρίση, όπως και κάθε ανθρώπινη σχέση άλλωστε, μερικές τελειώνουν αλλά και άλλες τώρα αρχίζουν!
Μια φιλία τελειώνει όταν κάποιος σταματά να προσπαθεί.. ή μάλλον βρίσκει τη κατάλληλη δικαιολογία, να πει στον εαυτό του για να σταματήσει να προσπαθεί! Όταν μια πόρτα κλείνει μια άλλη πάντα ανοίγει (που λέει και η Πάολα).
Μια φιλία αρχίζει σαν ένα άλμπουμ φωτογραφιών, γεμίζοντας το με κοινές αναμνήσεις και δυνατές στιγμές αντί για φωτογραφίες (μπορεί και καμιά selfie.. ή και πολλές).
Φιλία για πάντα δεν ξέρω αν υπάρχει γιατί ζω μόνο 18 χρόνια και έχω πολλά ακόμα να μάθω μέχρι να φτάσω το πάντα! Μπορώ να πω όμως πως αληθινή ανθρώπινη σχέση χωρίς διαφωνίες και καβγάδες δεν υφίσταται!
Υ.Γ. Η κατηγορία των ''φίλων καλοπερασάκιδων'' δεν αναφέρθηκε διότι δεν άξιζε να αναφερθεί.
Υ.Γ. *2 Τα λέμε την άλλη εβδομάδα!
Άκου και αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=z3IQm0cUIno
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου