Γυρνώντας από την πόλη μου έπρεπε να στρωθώ στο διάβασμα και ως γνήσια μανιακή της αναβολής, δυσκολεύτηκα αρκετά αλλά τα κατάφερα τελικά. Αφού τελείωσα, ήμουν ένα πτώμα ξαπλωμένο στο κρεβάτι. Παρόλ' αυτά πήρα τα πόδια μου και βγήκα. Δεν το μετάνιωσα καθόλου γιατί ήταν μια πολύ ξεχωριστή έξοδος για μένα...
Βρήκα λοιπόν τη φίλη μου, και πήγαμε Ναυαρίνου για να φάμε. Αφού φάγαμε ήρθε και μια άλλη φίλη μας και καθίσαμε σε ένα παγκάκι, καθώς τα μαγαζιά μέσα ήταν φουλ, δίπλα σε κάποιους πλανόδιους που έπαιζαν κιθάρα και έκαναν εξάσκηση στα ζογκλερικά τους.
Αργότερα λοιπόν, ένας από αυτούς τους πλανόδιους ήρθε να ζητήσει από τις φίλες μου ένα τσιγάρο, αλλά μιλούσε κάποια γλώσσα που δεν καταλαβαίναμε (αργότερα καταλάβαμε ο,τι ήταν γαλλικά) με έναν αρκετά θρασύ τρόπο που μας παραξένεψε αρκετά. Κάθισε μπροστά μας στα βρεγμένα πλακάκια της πλατείας και μας ρώτησε αν τραγουδάμε ή παίζουμε κάποιο μουσικό όργανο και απαντήσαμε όχι. Έλεγε ο,τι δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε αφού ο,τι βγαίνει από την ψυχή μας μας κάνει να νιώθουμε ωραία.
Φαινόταν να είναι στην ηλικία μας, ίσως δύο χρόνια μεγαλύτερος ή δύο χρόνια μικρότερος. Τον ρωτήσαμε από πού είναι και μας είπε από τη Μασσαλία της Γαλλίας. "Είναι ωραία εδώ" είπε, "έχετε όμορφα μέρη, μεγάλο πολιτισμό, τη φιλοσοφία και τη μυθολογία, ο καιρός είναι καλός, και οι άνθρωποι είναι ζεστοί και σου χαμογελούν". Αυτός ο άνθρωπος για να έρθει στην Ελλάδα πέρασε από Βουλγαρία και Τουρκία με οτοστόπ και αρχικά πήγε Αλεξανδρούπολη, μετά Όλυμπο, Αθήνα και τώρα Θεσσαλονίκη! Ξεκίνησε πριν τρεις μήνες.
Έλεγε και ξανά έλεγε ο,τι οι άνθρωποι είναι χαλαροί, αράζουν και δεν τους νοιάζει τίποτα. Και από μέσα μου έλεγα ο,τι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα, οπότε του είπα κάτι που μου ήρθε στο μυαλό. "Ξέρεις στην Ελλάδα υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που εστιάζουν στο παρελθόν και θαυμάζουν το λαμπρό υπόβαθρο της Ελλάδας με τα ιδεώδη και τις δυνατές αξίες (είναι πλέον λίγοι), και αυτοί που εστιάζουν στο παρόν. Οι τελευταίοι είναι πνιγμένοι μέσα στη μιζέρια και την πίεση γιατί παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, να συντηρήσουν την οικογένεια τους και τους εαυτούς τους, και πολλοί από αυτούς εγκαταλείπουν την χώρα και είναι δυστυχισμένοι. Για το μέλλον όλοι σκεφτόμαστε πράγματα και είναι λογικό και φυσικά όλοι αγαπάμε την Ελλάδα. Αυτά στα λέω γιατί πολλοί άνθρωποι που έρχονται από εξωτερικό νομίζουν ο,τι η Ελλάδα είναι ο επίγειος παράδεισος, που φαινομενικά είναι αλλά πρακτικά έχουμε κάποια θέματα να λύσουμε."
"Αυτό που είδα εδώ είναι ο,τι οι άνθρωποι με αγκάλιασαν και όταν τους ζητούσα κάτι να φάω ή λίγο νερό να πιω μου έδιναν, πράγμα που στη Γαλλία δε θα συνέβαινε ποτέ. Εκεί υπάρχει μόνο καχυποψία και όλοι κοιτάνε πως να σε αποφύγουν και όχι πως να σε βοηθήσουν." είπε!
Τον ρωτήσαμε πόσο χρονών είναι, αλλά μας το είπε στα Γαλλικά και δεν βγάλαμε άκρη. Έπειτα ρωτήσαμε να μάθουμε το όνομα του και μας είπε ο,τι εδώ ένας τύπος τον φώναζε κουλούρι γιατί όταν είχε πρωτοέρθει δεν μιλούσε καθόλου ελληνικά και τον πέτυχε εκείνη τη στιγμή να τρώει ένα. Είπε ο,τι στην Τουρκία τον έλεγαν Μεχμέτ γιατί ήταν εύκολο για να το θυμάται. Αλλά το πραγματικό του όνομα ήταν Ζαφείρης. "Δεν θέλω να λέω από που είμαι ή πως με λένε γιατί οι άνθρωποι όταν γνωρίζουν το όνομα, την ηλικία και την πόλη σου, σε βάζουν σε μια κορνίζα και έχουν την αίσθηση ο,τι σε ξέρουν. Αυτή η κορνίζα δεν αφήνει τον άλλον να δει ποιος πραγματικά είσαι." είπε.
"Δεν σου λείπει η οικογένεια σου, η μητέρα σου;" είπα.
"Μου λείπει και ξέρω ο,τι όταν θα την ξαναδώ θα την αγκαλιάσω και θα νιώσω ζεστασιά αλλά οικογένεια μου είστε εσείς, οι άνθρωποι που είναι γύρω μου και τους ζω καθημερινά. Οι υπόλοιποι είναι πάντα στην καρδιά μου." είπε.
Κλείνοντας, αυτό που θέλω να πω είναι ο,τι μπορείς να μάθεις κάτι από τον καθένα. Ακόμα και αν αυτός ο καθένας είναι ένας άστεγος πλανόδιος από τη Γαλλία που έχει ένα αγνό χαμόγελο, που δεν έχει ούτε ένα ευρώ πάνω του και σε χαιρετά με μια αγκαλιά γεμάτη ευγνωμοσύνη για το ένα τσιγάρο και την μισή ώρα που του χάρισες, χωρίς να θέλει να σου κάνει κακό ή να σου ζητήσει κάτι παραπάνω.
Υ.Γ. Να έχετε τα μάτια της καρδιάς σας πάντα ανοιχτά!
Υ.Γ.*2 Καλή εξεταστική περίοδο παιδιά και καλή χρονιά να έχουμε!!!
Άκου και αυτό : https://www.youtube.com/watch?v=gazW7MOqHzQ
Άν σου άρεσε κάνε like στη σελίδα του blog στο facebook: https://www.facebook.com/evlahopoulou/ και share για να το μοιραστείς με φίλους!
Βρήκα λοιπόν τη φίλη μου, και πήγαμε Ναυαρίνου για να φάμε. Αφού φάγαμε ήρθε και μια άλλη φίλη μας και καθίσαμε σε ένα παγκάκι, καθώς τα μαγαζιά μέσα ήταν φουλ, δίπλα σε κάποιους πλανόδιους που έπαιζαν κιθάρα και έκαναν εξάσκηση στα ζογκλερικά τους.
Αργότερα λοιπόν, ένας από αυτούς τους πλανόδιους ήρθε να ζητήσει από τις φίλες μου ένα τσιγάρο, αλλά μιλούσε κάποια γλώσσα που δεν καταλαβαίναμε (αργότερα καταλάβαμε ο,τι ήταν γαλλικά) με έναν αρκετά θρασύ τρόπο που μας παραξένεψε αρκετά. Κάθισε μπροστά μας στα βρεγμένα πλακάκια της πλατείας και μας ρώτησε αν τραγουδάμε ή παίζουμε κάποιο μουσικό όργανο και απαντήσαμε όχι. Έλεγε ο,τι δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε αφού ο,τι βγαίνει από την ψυχή μας μας κάνει να νιώθουμε ωραία.
Φαινόταν να είναι στην ηλικία μας, ίσως δύο χρόνια μεγαλύτερος ή δύο χρόνια μικρότερος. Τον ρωτήσαμε από πού είναι και μας είπε από τη Μασσαλία της Γαλλίας. "Είναι ωραία εδώ" είπε, "έχετε όμορφα μέρη, μεγάλο πολιτισμό, τη φιλοσοφία και τη μυθολογία, ο καιρός είναι καλός, και οι άνθρωποι είναι ζεστοί και σου χαμογελούν". Αυτός ο άνθρωπος για να έρθει στην Ελλάδα πέρασε από Βουλγαρία και Τουρκία με οτοστόπ και αρχικά πήγε Αλεξανδρούπολη, μετά Όλυμπο, Αθήνα και τώρα Θεσσαλονίκη! Ξεκίνησε πριν τρεις μήνες.
Έλεγε και ξανά έλεγε ο,τι οι άνθρωποι είναι χαλαροί, αράζουν και δεν τους νοιάζει τίποτα. Και από μέσα μου έλεγα ο,τι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα, οπότε του είπα κάτι που μου ήρθε στο μυαλό. "Ξέρεις στην Ελλάδα υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που εστιάζουν στο παρελθόν και θαυμάζουν το λαμπρό υπόβαθρο της Ελλάδας με τα ιδεώδη και τις δυνατές αξίες (είναι πλέον λίγοι), και αυτοί που εστιάζουν στο παρόν. Οι τελευταίοι είναι πνιγμένοι μέσα στη μιζέρια και την πίεση γιατί παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, να συντηρήσουν την οικογένεια τους και τους εαυτούς τους, και πολλοί από αυτούς εγκαταλείπουν την χώρα και είναι δυστυχισμένοι. Για το μέλλον όλοι σκεφτόμαστε πράγματα και είναι λογικό και φυσικά όλοι αγαπάμε την Ελλάδα. Αυτά στα λέω γιατί πολλοί άνθρωποι που έρχονται από εξωτερικό νομίζουν ο,τι η Ελλάδα είναι ο επίγειος παράδεισος, που φαινομενικά είναι αλλά πρακτικά έχουμε κάποια θέματα να λύσουμε."
"Αυτό που είδα εδώ είναι ο,τι οι άνθρωποι με αγκάλιασαν και όταν τους ζητούσα κάτι να φάω ή λίγο νερό να πιω μου έδιναν, πράγμα που στη Γαλλία δε θα συνέβαινε ποτέ. Εκεί υπάρχει μόνο καχυποψία και όλοι κοιτάνε πως να σε αποφύγουν και όχι πως να σε βοηθήσουν." είπε!
Τον ρωτήσαμε πόσο χρονών είναι, αλλά μας το είπε στα Γαλλικά και δεν βγάλαμε άκρη. Έπειτα ρωτήσαμε να μάθουμε το όνομα του και μας είπε ο,τι εδώ ένας τύπος τον φώναζε κουλούρι γιατί όταν είχε πρωτοέρθει δεν μιλούσε καθόλου ελληνικά και τον πέτυχε εκείνη τη στιγμή να τρώει ένα. Είπε ο,τι στην Τουρκία τον έλεγαν Μεχμέτ γιατί ήταν εύκολο για να το θυμάται. Αλλά το πραγματικό του όνομα ήταν Ζαφείρης. "Δεν θέλω να λέω από που είμαι ή πως με λένε γιατί οι άνθρωποι όταν γνωρίζουν το όνομα, την ηλικία και την πόλη σου, σε βάζουν σε μια κορνίζα και έχουν την αίσθηση ο,τι σε ξέρουν. Αυτή η κορνίζα δεν αφήνει τον άλλον να δει ποιος πραγματικά είσαι." είπε.
"Δεν σου λείπει η οικογένεια σου, η μητέρα σου;" είπα.
"Μου λείπει και ξέρω ο,τι όταν θα την ξαναδώ θα την αγκαλιάσω και θα νιώσω ζεστασιά αλλά οικογένεια μου είστε εσείς, οι άνθρωποι που είναι γύρω μου και τους ζω καθημερινά. Οι υπόλοιποι είναι πάντα στην καρδιά μου." είπε.
Κλείνοντας, αυτό που θέλω να πω είναι ο,τι μπορείς να μάθεις κάτι από τον καθένα. Ακόμα και αν αυτός ο καθένας είναι ένας άστεγος πλανόδιος από τη Γαλλία που έχει ένα αγνό χαμόγελο, που δεν έχει ούτε ένα ευρώ πάνω του και σε χαιρετά με μια αγκαλιά γεμάτη ευγνωμοσύνη για το ένα τσιγάρο και την μισή ώρα που του χάρισες, χωρίς να θέλει να σου κάνει κακό ή να σου ζητήσει κάτι παραπάνω.
Υ.Γ. Να έχετε τα μάτια της καρδιάς σας πάντα ανοιχτά!
Υ.Γ.*2 Καλή εξεταστική περίοδο παιδιά και καλή χρονιά να έχουμε!!!
Άκου και αυτό : https://www.youtube.com/watch?v=gazW7MOqHzQ
Άν σου άρεσε κάνε like στη σελίδα του blog στο facebook: https://www.facebook.com/evlahopoulou/ και share για να το μοιραστείς με φίλους!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου